U bent hier

De voorzitter

De ministers Gatz en Homans zullen antwoorden. Ik heb begrepen dat minister Homans algemeen zal antwoorden, en minister Gatz meer specifiek.

Mevrouw Schryvers heeft het woord.

Voorzitter, minister Homans en minister Gatz, collega’s, de voorbije dagen hoorden en lazen we getuigenissen van actrices over grensoverschrijdend gedag. Het ging over non-verbale insinuaties, tot seksueel getinte sms’en, echt misbruik, aanranding en zelfs verkrachting. Dat is iets wat blijkbaar binnen onze maatschappij ontzettend wijdverspreid is. Weerom horen we getuigenissen, is er veel verontwaardiging, komt er een hashtag, ‘#metoo’, en krijg je daarop honderden getuigenissen van vrouwen die zeggen dat ze dat ook hebben meegemaakt, in de grote diversiteit van vormen van grensoverschrijdend maar absoluut onaanvaardbaar en ongepast gedrag.

In het verleden heeft het parlement ter zake al heel wat initiatief genomen. Ik denk dan aan de resolutie over grensoverschrijdend gedrag, misbruik in de Kerk, misbruik in jeugd- en welzijnsvoorzieningen. In de vorige legislatuur werden er twee resoluties goedgekeurd. Verschillende ministers deden in hun beleidsdomeinen mededelingen. Er werden een aantal acties ondernomen: het meldpunt 1712, de aanspreekpunten Integriteit, het vlaggensysteem van Sensoa, enzovoort. Ondanks al die maatregelen slagen we er blijkbaar toch niet in om in onze maatschappij een omslag te maken, opdat dergelijk grensoverschrijdend gedrag als onaanvaardbaar wordt gezien.

Minister Gatz, ik richt mij nu tot de cultuursector. Op 1712 zijn er maar zeer weinig meldingen gekomen vanuit de cultuursector. Hoe kunnen we er allemaal samen voor zorgen dat die cultuuromslag er komt in onze maatschappij, zodat we dat onaanvaardbaar vinden? Welke maatregel kunnen we specifiek nemen in de verschillende beleidsdomeinen, ook Cultuur?

De voorzitter

Mevrouw Van den Brandt heeft het woord.

Elke Van den Brandt (Groen)

Collega’s, er zijn wereldwijd honderdduizenden getuigenissen toegestroomd over seksueel overschrijdend gedrag, over lastigvallen. Dat gaat over een meisje van 13 dat op haar eerste fuif wordt bepoteld. Dat gaat over een meisje van 16 dat door het park loopt en angstvallig haar gsm bijna kapot knijpt, omdat ze wil kunnen bellen als het nodig is. Dat gaat ook over die man die is lastiggevallen, maar het niet durft te zeggen, omdat het niet mannelijk is. Dat gaat over die vrouw die op haar werk wordt lastiggevallen door haar baas, die in haar poep knijpt. Maar ze durft het niet te zeggen, want het is haar baas. Dat gaat ook over die vrouw die na al die jaren eindelijk getuigt over haar misbruik, maar niet geloofd wordt. Dat gaat ook over al die kinderen, al die meisjes, al die vrouwen, al die mannen die niet op #MeToo geschreven hebben, die niet bij die hashtag staan, omdat het nog te vers is, omdat het nog te diep zit, omdat het te veel pijn doet.

Collega’s, we kennen de cijfers. Er zijn statistieken. Een op de vijf meisjes heeft voor haar 18e verjaardag een of meerdere keren last gehad van grensoverschrijdend gedrag, en een op de tien jongens. Elke dag worden er acht verklaringen van verkrachtingen gedaan. En we weten dat dat een totale onderschatting is, omdat het in de realiteit waarschijnlijk tien keer zo hoog ligt. We hebben nu een deel van de slachtoffers in beeld. Een deel van de vrouwen doet hun getuigenissen. Nu is de uitdaging om onze blik te verzetten, om naar de andere kant te kijken: hoe gaan we voorkomen dat er nog van die verhalen komen? Hoe gaan we voorkomen dat dat blijft duren? Dat is een taak van iedereen, van heel de samenleving, van iedere moeder en iedere vader die een kind opvoedt, van iedere leerkracht, maar dat is ook een taak van de politiek. Minister, ik sta hier niet als oppositielid dat de regering aanvalt. Ik sta hier van vrouw tot vrouw. Ik vraag u hoe we een strategie kunnen ontwikkelen om hiermee aan de slag te gaan. Hoe kunnen we er in alle domeinen – in Onderwijs, in Werk, in Sport, in Cultuur, in al die domeinen – voor zorgen dat er een einde komt aan dit gedrag, dat absoluut grenzen overschrijdt? (Applaus bij Groen en sp.a)

De voorzitter

De heer Meremans heeft het woord.

Een tijd terug hebben we getuigenissen gehoord vanuit de sportwereld. De aanleiding daarvoor waren getuigenissen vanuit de judowereld. Toen hebben we beslist om een commissie rond seksueel grensoverschrijdend gedrag op te richten. Onze vraag, vanuit de N-VA, was altijd om dat breder open te trekken, omdat we ook vanuit andere domeinen een signaal hadden opgevangen. Men heeft toen beslist om het te beperken tot sport. Ik vond dat een beetje spijtig, ook omdat er een beleidsdomeinoverschrijdende aanpak was vanuit de Vlaamse Regering. Alleen waren daarin geen acties opgenomen voor Cultuur. Ik heb op 20 februari aan de minister de vraag gesteld waarom er geen acties waren voor het domein Cultuur. Minister Gatz heeft toen geantwoord: “Er zijn echter geen signalen dat grensoverschrijdend gedrag binnen de cultuursector aandacht vraagt.”

Nu, Hollywood is maar een oceaan ver. En ondertussen zijn die getuigenissen er wel degelijk. Daarom is mijn vraag in hoeverre de minister van Cultuur de recente getuigenissen ziet als een signaal dat we dat ook tot dat domein gaan rekenen en daar ook de nodige beleidsmatige aandacht aan zouden schenken. (Applaus bij de N-VA)

De voorzitter

Mevrouw Segers heeft het woord.

Me too. En ik spreek hier niet alleen voor mezelf in dit halfrond. Verschillende vrouwelijke én mannelijke collega’s hebben mij verteld dat ook zij ervaring hebben gehad met ongewenste seksuele intimiteiten, met seksueel misbruik. De stroom aan getuigenissen die we de afgelopen dagen tot ons hebben zien komen, is ontstellend. Er lijkt geen einde aan te komen. Het toont hoe wijdverspreid seksueel misbruik, seksuele intimidatie en machtsmisbruik zijn in onze maatschappij.

Ik vrees dat die getuigenissen maar het topje van de ijsberg zijn, want voor elke aangifte die bij de politie gebeurt, zijn er negen die niet worden aangegeven. Het toont ook hoe ontstellend het is dat het taboe rond deze problematiek nog bestaat. Het machtsmisbruik dat gepaard gaat met gevoelens van schaamte, ja zelfs van schuld, maakt dat slachtoffers vaak niet willen getuigen, en het voor zich houden, vaak hun hele leven lang.

Minister, ik denk dat de tijd gekomen is dat we dit moeten stoppen. Times are changing. Er moet een cultuuromslag komen. Ik besef heel goed dat dat een werk van lange adem zal zijn. Ik besef ook dat we dat met zeer veel omzichtigheid zullen moeten doen en dat we dat ook partijgrensoverschrijdend zullen moeten doen, want dit verdraagt geen politieke spelletjes.

We zullen een integrale visie moeten uitwerken. U bent minister van Gelijke Kansen, maar ik besef zeer goed dat u dit niet alleen kunt doen. Op welke manier wilt u dit aanpakken? Hoe wilt u in deze problematiek de lead nemen om ervoor te zorgen dat dit tot het verleden kan behoren?

De voorzitter

Minister Homans heeft het woord.

Dames en heren, de voorzitter heeft ook al aangehaald dat ik een zeer algemene repliek zal geven vanuit mijn bevoegdheid Gelijke Kansen. Minister Gatz zal meer specifiek antwoorden op de vragen die met Cultuur te maken hebben.

Ik hoop – en ik ga daar ook van uit – dat we het er allemaal over eens zijn dat seksisme en grensoverschrijdend gedrag absoluut verwerpelijk zijn. Tegelijkertijd hoop ik ook wel dat we al stappen in de goede richting hebben gezet. Ik verwijs naar veertig jaar geleden of nog langer of misschien nog minder lang met bijvoorbeeld de misbruiken in de Kerk. Toen werd er niet over gesproken. Nu wordt er wel over gesproken. Dat is een goede evolutie. Dat neemt natuurlijk niet weg dat elk geval een geval te veel is.

Ik wil er ook op wijzen dat seksisme en machtsmisbruik niet iets zijn van vandaag. Ze zijn niet nieuw. Momenteel worden we geconfronteerd met een storm aan getuigenissen, maar dat zal niet ophouden. We kunnen allemaal natuurlijk wel proberen om dat te doen stoppen, maar dat is niet simpel. Ik ben een beetje in tweestrijd om het volgende te zeggen, maar ik zal het toch doen. Ik vind het goed dat erover gesproken wordt en dat mensen dat niet binnenhouden – in Antwerpen zeggen ze ‘binnen fretten’ – zodat het ook meer gehoor krijgt en meer mensen worden gestimuleerd om daadwerkelijk stappen te zetten indien er sprake is van ontoelaatbaar gedrag.

U weet dat er ook een wetgevend kader is, de zogenaamde Vlaamse en federale antidiscriminatiewetgeving en de Seksismewet, waardoor politie en justitie een zeer duidelijk kader hebben gekregen om seksuele intimidatie aan te pakken. U weet ook dat in dit huis de Vlaamse ombudsman de genderkamer heeft, waar men ook klacht kan indienen. Er zijn dus al heel wat mogelijkheden.

Een mentaliteitswijziging is inderdaad ook nodig. Erover blijven praten is belangrijk, maar een mentaliteitswijziging is ook belangrijk. Ik heb nog niet zo heel lang geleden, in mei denk ik, een campagne opgezet ‘Zit u hier voor iets tussen?’. Dat ging over allerlei vooroordelen. Ik heb daarover toen geen enkele actuele vraag gehad. Ik weet niet waarom niet, maar ik vond en vind dat een goede campagne, die nog steeds loopt. We hebben met deze campagne verschillende vooroordelen aangepakt. In de folder en de video’s staat er heel duidelijk een vrouw in een fris zomerkleedje die er heel vrouwelijk uitziet. Zij stond er heel bewust tussen. Er staan natuurlijk ook nog andere figuren in omdat we willen werken aan het zich verzetten door iedereen tegen vooroordelen, maar we willen ook niet de indruk wekken dat per definitie elke man een seksist is, want dat is niet zo. We mogen dat absoluut niet doen, maar ook niemand van u heeft dat gezegd.

Ik vind het ook een beetje jammer dat het hier alleen maar gaat over vrouwen die daar slachtoffer van zijn. Die zijn er meer dan mannen, maar er zijn evengoed mannen. We moeten dat langs twee kanten bekijken.

Ook op andere domeinen worden acties genomen. Mevrouw Schryvers heeft daarnaar verwezen en ook de heer Meremans, in het kader van de sport. Minister Gatz zal zo meteen antwoorden wat betreft Cultuur.

Ik kan ook verwijzen naar het aanbod van Sensoa, dat wordt gefinancierd vanuit Welzijn. Als partnerorganisatie voor seksuele gezondheid is de preventie van seksueel grensoverschrijdend gedrag een van hun kernthema’s. Dat is een zeer goede zaak.

Het publieke debat dat momenteel gaande is, kan geen enkele campagne evenaren. Er wordt me gevraagd om een actieplan uit te tekenen. Het feit dat we hier nu staan en dat er zo massaal veel mensen reageren in de media en de sociale media, daar kan geen campagne tegenop. Het is een zeer goede zaak dat dit gebeurt, dat er tegenkanting is tegen wat er aan de hand is. Ik roep iedereen op om zoveel mogelijk die acties te ondersteunen, maar vanuit de Vlaamse Regering hebben we al heel veel gedaan. We zullen erop blijven toezien. Er is het wettelijke kader. Als iemand effectief slachtoffer is, dan is nog altijd de beste weg om klacht in te dienen en te zien wat de politie ermee doet en eventueel een proces-verbaal te laten opmaken. (Applaus bij de N-VA)

De voorzitter

Minister Gatz heeft het woord.

Minister Sven Gatz

Ook van mijn kant zal het u niet verwonderen dat ik de getuigenissen die nu effectief massaal bovenkomen een absoluut niet te negeren signaal vind. Ik zou zelfs durven zeggen ook aan het deel van de mannelijke bevolking dat daar misschien af en toe nog wat lacherig over doet – en ik behoor zelf tot de mannelijke bevolking –: als het dan plots over uw dochter, uw vrouw of uw moeder gaat, dan is het helemaal niet meer grappig.

Wat kunnen en moeten we daar beleidsmatig mee doen? We proberen wel al een aantal zaken te doen specifiek naar kinderen en jongeren toe. Daarvan bent u op de hoogte. Het is ook zo, mijnheer Meremans – en dat verklaart misschien het antwoord op uw schriftelijke vraag over de aandacht die er tot dusver binnen de culturele sector voor was – dat kinderen en jongeren twee keer zoveel kans hebben om ten prooi te vallen – als ik dat zo mag zeggen – van seksueel grensoverschrijdend gedrag of aantasting van hun seksuele integriteit. We zien daar dat de samenwerking tussen Jeugd, Sport, Welzijn en uiteraard ook Onderwijs vruchten afwerpt, of begint af te werpen of in elk geval kan afwerpen. Ik wil me daar een stukje op inspireren. Ik kom daar op het einde van mijn antwoord op terug.

Specifiek voor Cultuur, is het zo dat we rond de toestand van de kunstenaar en zijn of haar arbeidsrechtelijke positie – want misbruik heeft ook met macht te maken – verder onderzoek willen voeren dat met gendergelijkheid te maken heeft. Maar goed, dat zal niet onmiddellijk zoden aan de dijk brengen. Dit is iets waar we de volgende maanden en jaren met de Universiteit Gent mee bezig zijn. Maar ik denk wel dat het nu zonneklaar is dat we de goede praktijken die we in andere sectoren toch al zien, nu ook in Cultuur moeten aanwenden.

Concreet: ik wil daarover met de sector in overleg gaan, omdat ik ook in de diepte wil kunnen weten wat er volgens hen het beste werkt. Elke sector heeft gelijke problemen, maar ook verschillen. En ik denk dat we niet lang moeten wachten om een meldpunt of het meldpunt dat er nu ook al bestaat binnen Sport en binnen Welzijn te activeren binnen Cultuur. Het zal enkel drempelverlagend werken om makkelijker tot klachten komen. Men moet dan niet onmiddellijk naar het politiebureau of weet ik veel wat stappen. Want dat kan natuurlijk ook, gelukkig maar.

Op die manier kunnen we toch een aantal zaken binnen Cultuur in beweging zetten, zelfs al zult u het met mij eens zijn dat het weer veel tijd en moeite zal kosten omdat dit jammer genoeg niet per wet of per decreet te veranderen is, maar een mentaliteitsverandering, een cultuuromslag vergt. Maar het is wel stilaan tijd dat we er grotere stappen aan wijden.

Minister Homans, minister Gatz, ik dank u voor uw antwoord. In juni laatstleden hebben we de bijzondere commissie inzake het grensoverschrijdend gedrag in de sport opgestart. Morgen horen we daar getuigenissen van slachtoffers. Dat is ontzettend moedig. Ook de voorbije legislatuur hebben we al specifiek werk verricht over misbruik in de Kerk en misbruik in jeugd- en welzijnsvoorzieningen, met heel wat aanbevelingen. Maar de getuigenissen nu tonen aan dat het een werk blijft van elke dag, een werk dat we allemaal samen moeten aanpakken.

Minister, ik vind het goed dat u ook al een aantal initiatieven aankondigt in Cultuur. Want in de integriteitsverklaring minderjarigen blijft Cultuur een beetje achter. U verwijst naar Jeugd, ja, maar Cultuur blijft daar een beetje achter. Ik denk dat we verder – en dat kan via een uitbreiding van de werkzaamheden van de commissie – moeten bekijken hoe we ook in andere sectoren slachtoffers gehoor kunnen geven,  aanbevelingen kunnen doen en samen een beleid ontwikkelen waarin we zeggen: dit is onaanvaardbaar. (Applaus van Johan Verstreken)

Elke Van den Brandt (Groen)

Minister, ik dank u voor uw antwoord. U somt een aantal maatregelen op die worden genomen. Maar het zit enorm breed, dat is nog maar eens duidelijk geworden de laatste dagen.

En het gaat om macht. Dat zegt u terecht. Het gaat om fysieke macht, iemand die letterlijk geweld gebruikt tegen een vrouw of een man. Het gaat om psychologisch geweld, dat gevoel van machteloosheid waarmee vrouwen achterblijven nadat ze zijn lastiggevallen of bepoteld.

Het gaat soms ook om hiërarchische macht. De leerkracht, de coach, de werkgever, de baas: het zijn allemaal elementen van macht die oh zo belangrijk zijn.

En het is inderdaad een goede campagne. Het is inderdaad sterk dat dat nu allemaal bovenkomt. Maar we mogen nu niet zeggen dat hiermee de kous af is. Want dan zeggen we aan al die vrouwen: het is aan jullie om het op te lossen, het is aan jullie om te reageren, het is aan jullie om de grens te stellen. En dat mogen we niet doen.

We moeten aan de kant van die vrouwen én die mannen gaat staan, en samen met hen zoeken naar oplossingen. We moeten uiteraard die vrouwen versterken, ervoor zorgen dat ze grenzen kunnen stellen, dat ze neen kunnen zeggen. We moeten vertrouwenspersonen sterker maken op de werkvloer en overal. We moeten die meldpunten uitbreiden. Dat is absoluut waar. We moeten er ook voor zorgen dat de drempel om klacht in te dienen verlaagt, dat de klachten effectief worden opgevolgd, dat er sancties volgen wanneer er iemand veroordeeld wordt.

Ik denk dus dat we een breed plan nodig hebben, voor alle sectoren, om hiermee eindelijk ten gronde aan de slag te gaan.

Eerst en vooral wil ik ook wel benadrukken wat de beide ministers ook hebben gezegd. Inderdaad, ook minister Muyters is al een hele tijd bezig met die problematiek. Die heeft daar ook al maatregelen voor genomen. Wat moeten we nu doen? Ik hoor ook de oproep van collega Schryvers om te gaan naar een bredere aanpak binnen die commissie, waar collega Wouters dat inzake sport voor ons opvolgt, en ik wil die ook ondersteunen. Dat lijkt me belangrijk. We mogen niet aan steekvlampolitiek doen, nu plots. Dat moet gedegen en onderbouwd zijn. Ik denk echter dat de parlementaire commissie ook haar rol moet spelen en inderdaad met aanbevelingen moet komen. Het is natuurlijk belangrijk dat we vanuit het parlement een dergelijke problematiek de grootst mogelijke aandacht geven. Dat is al een signaal op zich, dat we het ernstig menen, dat we de zaken willen veranderen. Ik denk dat, net zoals bij andere maatschappelijke problemen, we ook dit daarmee gezamenlijk kunnen aanpakken. (Applaus bij de N-VA)

Het machtsmisbruik dat zich uit in seksuele intimidatie, grensoverschrijdend gedrag, seksueel misbruik, situeert zich vandaag, en gisteren allicht, in alle sectoren van de maatschappij, zo blijkt uit de vele getuigenissen: niet alleen in de sport, maar ook in het onderwijs, de welzijnssector, cultuur, de media, op de werkvloer, in de politiek, in de journalistiek ongetwijfeld, in alle sectoren. Het is zo sterk en zo wijdverspreid, zo hardnekkig dat we dat, denk ik, integraal moeten gaan aanpakken. In de Senaat hebben wij in het begin van de legislatuur een heel omstandig rapport gemaakt over vrouwenrechten, waarin heel goede aanbevelingen zitten, die ons zeker tot inspiratie kunnen dienen. Onze fractie stelt voor dat we de Commissie inzake het grensoverschrijdend gedrag in de sport zouden uitbreiden naar alle relevante sectoren, opdat dat onaanvaardbaar gedrag binnenkort tot het verleden kan behoren. (Applaus bij sp.a)

De voorzitter

De heer Bajart heeft het woord.

Lionel Bajart (Open Vld)

Voorzitter, collega’s, wij spreken over een groot, een immens maatschappelijk probleem, waarover veel te lang is gezwegen, en in alle talen. Iedereen die al de moed heeft gehad om getuigenis af te leggen, wil ik een hart onder de riem steken, en vooral getuigen van mijn diepste respect daarvoor. Collega’s, ik denk echter dat we het er hier over eens zijn dat we een echt debat moeten voeren, een geïnformeerd, diepgaand debat, en dat kunnen we enkel in de commissie. Hier hebben we daar niet genoeg tijd voor. We doen dat vandaag in de commissie grensoverschrijdend gedrag wat sport betreft, en morgen misschien voor meer bevoegdheden. Daar pleit ik samen met jullie voor. Los van de oefening die we doen om het beleid te analyseren en te verbeteren, wat een oefening is op korte termijn, moeten we echter ook de oefening op lange termijn durven aan te pakken, namelijk de cultuuromslag. Dat is hier al gezegd. En dat is een immense ‘chantier’. Dat gaat over gezinnen, ouders, onderwijs, studenten, bedrijven en professionele omgevingen. Het gaat immers over macht in al haar facetten, het gaat over gezagsrelaties, en dat komt met grote verantwoordelijkheden en ook plichten. Misbruik daarvan maken is onaanvaardbaar. De grenzen moeten hier duidelijk worden getrokken, en vooral, collega’s, want daarover gaat het, afdwingbaar worden gemaakt. Dat is het punt. Dat moeten we samen doen, en dat heet opkomen voor elkaar. (Applaus bij Open Vld)

Ik ben eigenlijk blij dat we het toch kamerbreed eens zijn over deze problematiek, als ik dat mag zeggen. Voorzitter, ik heb me natuurlijk niet te bemoeien met de regeling van de werkzaamheden van de commissie, maar ik vind de suggestie die hier op diverse banken is gedaan, misschien wel goed. U regelt dat echter zelf. Ik heb daarnet al gezegd dat ik die mentaliteitswijziging heel belangrijk vind. Is het werk af? Neen, het werk is natuurlijk niet af, maar ik denk dat we toch allemaal wel moeten erkennen dat we al veel verder staan dan veertig jaar geleden. Het zou maar erg zijn. Of u nu die commissie uitbreidt of niet, dat laat ik graag aan u over, maar ik zou eigenlijk vooral iedereen, niet alleen binnen de bubbel van dit parlement, ertoe willen oproepen om er gewoon vooral over te blijven praten, zodat ook andere slachtoffers zich geroepen voelen om daar uiteindelijk ook eerlijk over te zijn, om zich te durven uiten en de nodige stappen te durven zetten.

Minister Sven Gatz

Voorzitter, ik sluit me aan bij collega Homans. Ik denk dat we dit gezamenlijk wel kunnen veranderen. Dat zal niet snel gaan, maar we kunnen het wel.

Als we in de achteruitkijkspiegel kijken en nog eens even beseffen hoe seksueel misbruik in de kerk vroeger werd geminimaliseerd, dan is dit intussen achter de rug. Er is immens veel leed berokkend aan mensen maar de kans dat dit opnieuw gebeurt, is door het publieke debat errond fel verkleind.

Hetzelfde in de sportsector waar tot voor kort misschien weinigen konden geloven, mezelf incluis, dat dit zo wijdverspreid was. Op die manier wordt het speelveld, als ik het zo oneigenlijk mag uitdrukken, voor mensen die aan misbruik willen doen, toch wel verkleind. Als we nu ook het bredere debat, namelijk seksueel machtsmisbruik ten aanzien van vrouwen en ten aanzien van mensen in het algemeen, structureler kunnen aanpakken, dan geloof ik wel dat we over verloop van jaren, geen maanden maar jaren, wel vooruitgang kunnen boeken.

Ik neem zeker graag de handschoen op –  overleg met de sector, meldpunt in cultuur – om op die manier samen met de andere collega's een versterking van het beleid in te bouwen.

Voorzitter, ik zou me willen richten tot alle collega's. Er zijn de voorbije periode vanuit verschillende sectoren heel wat getuigenissen gekomen. Het is onze absolute plicht om gehoor te geven aan die slachtoffers, om hun te laten weten hoe moedig ze zijn en dat we hier niet blind en doof voor blijven.

We nemen, zoals de minister ook zegt, samen de handschoen op en maken samen werk van een beleid ter zake. Dat is onze absolute plicht en ik wil hiervoor iedereen oproepen. (Applaus)

Elke Van den Brandt (Groen)

Collega's, laat deze stroom aan getuigenissen niet zomaar voorbij waaien.

Minister, ik had u aangeschreven als minister van Gelijke Kansen, omdat de vraag ook is of mensen vrij en gelijk kunnen zijn. Kunnen mensen gaan waar ze willen? Kunnen mensen zijn wie ze zijn? Het antwoord is niet volmondig ja, dat is wel duidelijk.

Ik ben blij te horen dat de regering hiermee aan de slag wil. U zult in ons in het parlement een bondgenoot vinden om hieraan te werken. Iets anders doen dan hiermee aan de slag gaan, zou wegkijken zijn, zou schuldig verzuim zijn. We gaan voor een samenleving waarin iedereen, ieder man en iedere vrouw, zich altijd en overal veilig kan voelen. (Applaus)

Collega's, ik dank de ministers. Als we het er allemaal over eens zijn dat er een gedegen aanpak moet zijn, dan rust er ook wel wat werk op de schouders van de commissie. De commissie moet dan ook haar werk doen en met een aantal zaken naar voren komen om geloofwaardig een halt toe te roepen aan deze problematiek of toch het voornemen hebben om met een onderbouwd plan van aanpak te komen. Ik roep dan ook alle commissieleden op om daar grondig werk van te maken over alle partijgrenzen heen. (Applaus)

Collega's, ministers, wat naar boven is gekomen, moet een zaak zijn van ons allen, allen samen. Het is vandaag belangrijk dat wij als parlement, als verenigde fracties, als ministers, het signaal geven aan de Vlamingen dat de boodschap is aangekomen, zeer luid en duidelijk. Wij gaan onze verantwoordelijkheid nemen en we gaan hier vanuit het parlement mee aan de slag zodat we ervoor kunnen zorgen dat er binnen een paar jaar een cultuuromslag is gemaakt en dat het grensoverschrijdende gedrag weldra tot het verleden kan behoren. (Applaus)

De voorzitter

De actuele vragen zijn afgehandeld.

Vergadering bijwonen

U wil een vergadering  bijwonen? Dat kan! U kunt zich gewoon aanmelden bij de bezoekersingang (Leuvenseweg 86, 1000 Brussel).

Zolang er zitplaatsen vrij zijn, worden toehoorders binnengelaten. Zitplaatsen kunnen niet gereserveerd worden. Raadpleeg vooraf de agenda van de plenaire vergaderingen of de commissievergaderingen.

U kunt ook steeds de plenaire vergaderingen (her)bekijken via onze website of YouTube. 

Wanneer vinden de vergaderingen plaats? Raadpleeg de volledige agenda voor deze week, of de parlementaire kalender voor een algemeen beeld van de planning van de vergaderingen in het Vlaams Parlement.