logo Vlaams Parlement

Philip Aguirre y Otegui
Yves Beaumont
Charif Benhelima
Fred Bervoets
Guillaume Bijl
Dirk Braeckman
Koen Broucke
Jan Burssens
Jan Carlier
Chantal Chapelle
Laurent Cruyt
Walter Daems
Bert De Beul
Felix De Boeck
Berlinde De Bruyckere
Gilbert Decock
Raoul De Keyser
Peter De Koninck
Ronny Delrue
Gaston De Mey
Denmark
Eddy De Vos
Sam Dillemans
Hugo Duchateau
Fred Eerdekens
Jan Fabre
Filip Francis
Vic Gentils
Jef Geys
Geert Goiris
Ado Hamelryck
Hugo Heyrman
Luc Hoenraet
Philip Huyghe
Renaat Ivens
Irene Judong
Marie-Jo Lafontaine
Jozef Legrand
Charlotte Lybeer
Pol Mara
Joris Minne
Panamarenko
Luc Peire
Joaquim Pereira Eires
Rik Poot
Arne Quinze
Roger Raveel
Pjeroo Roobjee
Paul Sochacki
Piet Stockmans
William Sweetlove
Gilbert Swimberghe
Yvan Theys
Monique Thomaes
Narcisse Tordoir
Guy Van Bossche
Camiel Van Breedam
Hans Vandekerckhove
Philippe Vandenberg
Koen van den Broek
Marc vanderleenen
Ludwig Vandevelde
Rinus Van de Velde
Maxime Van de Woestyne
Fik van Gestel
Paul Van Gysegem
Paul Van Hoeydonck
Jan Van Imschoot
Anne-Mie Van Kerckhoven
Dan Van Severen
Hilde Van Sumere
Pieter Vermeersch
Mark Verstockt
Liliane Vertessen
Romeo is bleeding door Hans Vandekerckhove

Hans Vandekerckhove


° Ingelmunster, 1957
Woont en werkt in Gent

 
www.hansvandekerckhove.be
 
Romeo is bleeding
1996
olie op doek
207 X 165 cm

 

In de twintigste eeuw raakte de westerse wereld verslaafd aan beweging. Mobiliteit werd het meest fundamentele basisrecht, verandering de motor van de vooruitgang en snelheid de norm van alle dingen. De keerzijde van de medaille is dat rust een overbodige luxe is geworden en dat er geen tijd overblijft voor contemplatie. Aan deze bewegingsdrift heeft de kunstenaar Hans Vandekerckhove zich onttrokken. Met zijn gezin leidt hij een afgezonderd bestaan in een oud fabriekspand in Gent. Zijn schilderijen vormen een soort van artistieke vertragingsmanoeuvres.

Een eerste indicatie voor de trage, geleidelijke ontstaansgeschiedenis van Vandekerckhoves kunstwerken zijn de rijkelijk uitgesmeerde verflagen. De kleuren zijn altijd expressief maar nooit uitbundig. De schilder geeft aan dat hij het proces van het schilderen een aangenaam en rustig tijdverdrijf vindt.

Het zal geen verwondering wekken dat Vandekerckhove regelmatig met zijn neus in de boeken zit. Veel inspiratie vindt hij in de middeleeuwse mystiek. In de moderne literatuur bewondert hij vooral de lang uitgesponnen redeneringen van Gerard Reve en de filosofie van het wachten uit Samuel Beckett’s En attendant Godot en Molloy. Als grote artistieke voorbeeld vermeldt hij David Hockney, die het figuratieve schilderen als het ware herontdekte en zich daarbij vooral toelegde op de uitbeelding van mensen in gespannen rust.

Romeo is bleeding is een schilderij uit een reeks waarin Vandekerckhove het idee van het tijdloze wachten gestalte geeft in zittende mensen. Herkenbaar als individuen zijn de figuren nooit, aange- zien hun blikken naar beneden zijn gericht en hun gezichten in de schaduw blijven. De titel Romeo is bleeding verwijst naar een song van Tom Waits uit 1979, die ook de inspiratie vormde voor de gelijknamige film noir van Peter Medak uit 2003. Het liedje van Waits voert Romeo ten tonele als een jong bendelid, dat door een politiekogel is getroffen. In zijn streven om zijn waardigheid te behouden nestelt de bloedende jongeman zich in een cinemazetel, waar hij bij het bekijken van een sfeervolle film gelaten zijn dood afwacht.

De stoďcijnse houding maakt van deze Romeo een typische Vandekerckhove-held. Het ingetogen maar intens emotionele tafereel krijgt zijn beslag in de cadmiumrode boventoon. In de meeste schilderijen uit deze reeks vult Hans Vandekerckhove de ruimte rond de wachtende mens in met raamwerk en deuren, die de suggestie van een uitweg bieden. Maar in Romeo is bleeding laat hij de omgeving van het personage vaag. In de perceptie van de stervende mens is de wereld zijn structuur aan het verliezen.

Ook in zijn latere werk blijft Hans Vandekerckhove op een gevoelige en expressionistische manier op zoek gaan naar bewegingsloze schoonheid in de alledaagse realiteit. Vergeleken met zijn schilderijen uit de jaren negentig is de toon nu wel vrolijker, en zijn de personages herkenbare, concrete individuen geworden.