logo Vlaams Parlement

Philip Aguirre y Otegui
Yves Beaumont
Charif Benhelima
Fred Bervoets
Guillaume Bijl
Dirk Braeckman
Koen Broucke
Jan Burssens
Jan Carlier
Chantal Chapelle
Laurent Cruyt
Walter Daems
Bert De Beul
Felix De Boeck
Berlinde De Bruyckere
Gilbert Decock
Raoul De Keyser
Peter De Koninck
Ronny Delrue
Gaston De Mey
Denmark
Eddy De Vos
Sam Dillemans
Hugo Duchateau
Fred Eerdekens
Jan Fabre
Filip Francis
Vic Gentils
Jef Geys
Geert Goiris
Ado Hamelryck
Hugo Heyrman
Luc Hoenraet
Philip Huyghe
Renaat Ivens
Irene Judong
Marie-Jo Lafontaine
Jozef Legrand
Charlotte Lybeer
Pol Mara
Joris Minne
Panamarenko
Luc Peire
Joaquim Pereira Eires
Rik Poot
Arne Quinze
Roger Raveel
Pjeroo Roobjee
Paul Sochacki
Piet Stockmans
William Sweetlove
Gilbert Swimberghe
Yvan Theys
Monique Thomaes
Narcisse Tordoir
Guy Van Bossche
Camiel Van Breedam
Hans Vandekerckhove
Philippe Vandenberg
Koen van den Broek
Marc vanderleenen
Ludwig Vandevelde
Rinus Van de Velde
Maxime Van de Woestyne
Fik van Gestel
Paul Van Gysegem
Paul Van Hoeydonck
Jan Van Imschoot
Anne-Mie Van Kerckhoven
Dan Van Severen
Hilde Van Sumere
Pieter Vermeersch
Mark Verstockt
Liliane Vertessen
Hillsboro #3 door Koen van den Broek

Koen van den Broek


° Bree, 1973
Woont en werkt in Schilde

 
www.koenvandenbroek.org
 
Hillsboro #3
2008
olie op doek
180 X 120 cm

Hoewel het Vlaams Parlement zijn hedendaagse kunstcollectie zo actueel en representatief mogelijk wil houden, werd de aankoop van kunstwerken vanaf 2002 nagenoeg gestaakt omdat de publieke ruimte in de twee gebouwen verzadigd raakte. Tot voor kort beschikte het parlement bijgevolg over geen enkel werk van een kunstenaar die na 1965 was geboren. In 2008 besloot de Commissie voor Integratie van Kunstwerken om enkele oudere werken een nieuwe bestemming te geven en kwam er plaats vrij voor nieuw werk. Gezien zijn ware sterrenstatus op – vooral – de Angelsaksische kunstscčne mocht de toen 35-jarige Koen van den Broek de spits afbijten. Van den Broek behoort al sinds 2001 tot de huiskunstenaars van de Londense topgalerij White Cube.

Hillsboro #3 is het derde werk van Van den Broek waarvan de titel verwijst naar de gelijknamige stad in de Amerikaanse staat Oregon, een stad die door zijn ligging dichtbij zowel de Stille Oceaan als de Canadese grens een uithoek van dit onmetelijke land vormt. Weinig Vlaamse kunstenaars zijn zo vertrouwd met het uitzicht van de Verenigde Staten als Van den Broek, die zijn schilderscarričre inleidde door gewapend met een fototoestel het land langs weinig toeristische routes te doorkruisen. Het was hem vooral te doen om Amerika zoals het tot uiting komt in road movies, liedjesteksten en romans. De reizen leverden hem een schat aan fotografisch materiaal op, dat hij in olieverf op doek naschildert. Voor later werk staan ook de filmstills model die de Amerikaanse conceptkunstenaar John Baldessari voor hem heeft geselecteerd. De academische conventie dat enkel de ‘echte’ werkelijkheid en niet de gefotografeerde versie zich leent tot naschilderen, hebben Van den Broek en zijn generatiegenoten al lang naast zich neergelegd. Hun nochtans realistische schilderijen zijn veeleer een commentaar op de perceptie van het onderwerp dan op het onderwerp zelf.

Door typisch Amerikaanse settings van foto’s af te schilderen herinnert Van den Broek aan de Amerikaanse fotorealisten, met dit verschil dat zijn schilderijen er slechts van op een afstand realistisch uitzien. Van den Broek markeert abstracte patronen in de alledaagse Amerikaanse werkelijkheid. De combinatie van strakke zwarte (schaduw)lijnen met heldere kleuren roept herinneringen op aan Piet Mondriaan, hoewel de morsige inkleuring nauwer aansluit bij Raoul De Keyser. Maar bij Van den Broek blijven deze lijnen, bochten en vlakken vrij gemakkelijk herkenbaar als dak- of stoepranden, straten en dergelijke. Anderzijds ontbreekt de verhalende context en komen er geen personages in voor. Het gaat om verlaten straten, gebouwen, landschappen en machines. De informatie die nodig is om deze werkelijkheid te herkennen, is herleid tot het strikt noodzakelijke. Zo wordt zelfs een stedelijke omgeving een desolaat landschap.

Door de hoge zoomfactor speelt het perspectief in dit landschap slechts een bescheiden rol, zodat het vrijwel ondoordringbaar overkomt. Precies daarin schuilt het grootste contrast tussen Van den Broek en de fotorealisten, die de illusie wekken dat je in hun schilderijen kunt binnenstappen. Van den Broek vestigt echter de aandacht op de onoverkomelijke grens tussen de afgebeelde ruimte en de reële omgeving van het kunstwerk.