logo Vlaams Parlement

Philip Aguirre y Otegui
Yves Beaumont
Charif Benhelima
Fred Bervoets
Guillaume Bijl
Dirk Braeckman
Koen Broucke
Jan Burssens
Jan Carlier
Chantal Chapelle
Laurent Cruyt
Walter Daems
Bert De Beul
Felix De Boeck
Berlinde De Bruyckere
Gilbert Decock
Raoul De Keyser
Peter De Koninck
Ronny Delrue
Gaston De Mey
Denmark
Eddy De Vos
Sam Dillemans
Hugo Duchateau
Fred Eerdekens
Jan Fabre
Filip Francis
Vic Gentils
Jef Geys
Geert Goiris
Ado Hamelryck
Hugo Heyrman
Luc Hoenraet
Philip Huyghe
Renaat Ivens
Irene Judong
Marie-Jo Lafontaine
Jozef Legrand
Charlotte Lybeer
Pol Mara
Joris Minne
Panamarenko
Luc Peire
Joaquim Pereira Eires
Rik Poot
Arne Quinze
Roger Raveel
Pjeroo Roobjee
Paul Sochacki
Piet Stockmans
William Sweetlove
Gilbert Swimberghe
Yvan Theys
Monique Thomaes
Narcisse Tordoir
Guy Van Bossche
Camiel Van Breedam
Hans Vandekerckhove
Philippe Vandenberg
Koen van den Broek
Marc vanderleenen
Ludwig Vandevelde
Rinus Van de Velde
Maxime Van de Woestyne
Fik van Gestel
Paul Van Gysegem
Paul Van Hoeydonck
Jan Van Imschoot
Anne-Mie Van Kerckhoven
Dan Van Severen
Hilde Van Sumere
Pieter Vermeersch
Mark Verstockt
Liliane Vertessen
Dubbelportret uit de reeks Album door Philip Huyghe Philip Huyghe
 
° Ieper, 1959
Woont en werkt in Antwerpen

 
Dubbelportret uit de reeks Album
1997
ilfochrome (foto)
128 X 129 cm

 

Een dubbelportret is traditioneel een gezamenlijk portret van twee mensen. Het Dubbelportret uit de reeks Album is tegelijk ook een dubbel portret: een dubbele afbeelding van dezelfde persoon.

De persoon die twee keer op deze portretfoto is afgebeeld, is de moeder van Philip Huyghe. Ze poseert naast een man die zich in haar heeft vermomd. Die man is Philip Huyghe zelf. Hij draagt exact dezelfde kledij als zijn moeder en een pruik die haar haartooi perfect imiteert. Hij heeft zelfs een siliconenmasker laten maken, gebaseerd op haar gezicht.

Het album uit de titel refereert aan een hele reeks soortgelijke foto’s van telkens de kunstenaar en zijn moeder, in allerlei opstellingen die zich voor typische familiekiekjes lenen.

Als eerbetoon aan een moeder is de foto nogal dubieus, zeker gezien de – bewust gekozen – enscenering. De kleding van de vrouw is allesbehalve modieus, de sofa is potsierlijk en het behang schreeuwlelijk. Zo wordt de vrouw zelf al bijna een karikatuur van een moederfiguur. De namaakversie, haar zoon, ziet er ronduit angstaanjagend uit. Zijn vrouwenmasker harmonieert bijvoorbeeld op geen enkele manier met de zware mannelijke onderkaak die eronder schuilgaat.

Het werk van Philip Huyghe is steevast autobiografisch, soms op het genante af. Aanvankelijk verwerkte hij zijn jeugdherinneringen vooral in de uitbeelding van objecten die vele van zijn generatiegenoten met hun kindertijd in verband konden brengen, zoals tapijten, wandelstokken of speculaasvormen. Later focust hij zijn zoektocht naar zichzelf vooral op zijn moeder en zijn persoonlijke relatie met haar. Hij wil het vrouwelijke in zichzelf ontdekken en ontplooien, en komt zo terecht bij de vrouw met wie hij het meest verwant is.

Door het onderscheid tussen moeder en zoon grotendeels weg te moffelen, maar ook weer niet helemaal, worden zowel de gelijkenis als het verschil in de verf gezet. We bevinden ons hier op een zeer dunne scheidingslijn tussen fictie en realiteit, kunst en leven, afbeelding en interpretatie. De kunstenaar denkt na over mogelijkheden om échte realiteit af te beelden en komt tot de conclusie dat deze zich niet laat kopiëren. Zowel de realistisch gefotografeerde als de geacteerde versie van zijn moeder zijn karikaturen die meer zeggen over de interpretatie van de afbeelder dan over de afgebeelde zelf.