In 1998 kocht het Vlaams Parlement een reeks van vijf tekeningen van graficus en tekendocent Ado Hamelryck. Het gaat om vijf gelijkaardige tekeningen, vervaardigd met een instrumentarium dat zeer gebruikelijk is op kunstacademies: inktzwart papier van 70 x 50 cm, contékrijt en grafietstift. Figuratief is het werk echter allerminst. De eerste indruk die deze tekeningen wekken, is dat ze enkel ruis bevatten, een willekeurige verspreiding van streepjes en vlekjes.

Bij een nadere studie sneuvelt deze indruk echter. De interactie tussen de twee potloodsoorten, de textuur en de helderheid kunnen alleen het product zijn van een weloverwogen, zij het intuïtief scheppingsproces. De kunstenaar laat de waarnemer meevoelen welke handelingen aan de basis liggen van zijn tekeningen. Zwart is zeer dominant in alle werk van Ado Hamelryck. Steeds weer zoekt de graficus nieuwe manieren om in de lichtverslindende absoluutheid van het zwart toch nog nuances aan te brengen, zodat het tegen de verwachting in alsnog een volwaardige, levendige kleur wordt.

In zekere zin is de term ‘tekeningen’ niet de ideale omschrijving voor deze kunstwerken. Ze bevinden zich in het grensgebied tussen tekening en tekst en roepen associaties op met oude, mythische geschriften zoals het Babylonische spijkerschrift.

Op het niveau van de hele serie is er een duidelijke intertekstualiteit waar te nemen: bekijk je de vijf tekeningen als één gestructureerd geheel, dan vallen zowel de gelijkenissen als de verschillen op. De vijf tekeningen bevatten alle dezelfde geduldige, diagonaal gestructureerde, repetitieve opbouw, maar variëren in helderheid. Naast elkaar geplaatst vertonen ze een geleidelijke evolutie van helder naar dof. Gezien hun zwarte achtergrond doen ze denken aan sterren met een verschillende lichtintensiteit, of in een spiritueler interpretatie, aan verschillende niveaus van geestelijke energie.