logo Vlaams Parlement

Philip Aguirre y Otegui
Yves Beaumont
Charif Benhelima
Fred Bervoets
Guillaume Bijl
Dirk Braeckman
Koen Broucke
Jan Burssens
Jan Carlier
Chantal Chapelle
Laurent Cruyt
Walter Daems
Bert De Beul
Felix De Boeck
Berlinde De Bruyckere
Gilbert Decock
Raoul De Keyser
Peter De Koninck
Ronny Delrue
Gaston De Mey
Denmark
Eddy De Vos
Sam Dillemans
Hugo Duchateau
Fred Eerdekens
Jan Fabre
Filip Francis
Vic Gentils
Jef Geys
Geert Goiris
Ado Hamelryck
Hugo Heyrman
Luc Hoenraet
Philip Huyghe
Renaat Ivens
Irene Judong
Marie-Jo Lafontaine
Jozef Legrand
Charlotte Lybeer
Pol Mara
Joris Minne
Panamarenko
Luc Peire
Joaquim Pereira Eires
Rik Poot
Arne Quinze
Roger Raveel
Pjeroo Roobjee
Paul Sochacki
Piet Stockmans
William Sweetlove
Gilbert Swimberghe
Yvan Theys
Monique Thomaes
Narcisse Tordoir
Guy Van Bossche
Camiel Van Breedam
Hans Vandekerckhove
Philippe Vandenberg
Koen van den Broek
Marc vanderleenen
Ludwig Vandevelde
Rinus Van de Velde
Maxime Van de Woestyne
Fik van Gestel
Paul Van Gysegem
Paul Van Hoeydonck
Jan Van Imschoot
Anne-Mie Van Kerckhoven
Dan Van Severen
Hilde Van Sumere
Pieter Vermeersch
Mark Verstockt
Liliane Vertessen
Metamorphosis II Vic Gentils
° Ilfracombe (GB), 1919
+ Aalst, 1997

 
Metamorphosis II
1986
hout op sokkel, gepolychromeerd
68 X 30 X 30 cm

 

In 1995 gaf het Vlaams Parlement aan verscheidene kunstenaars de opdracht om een kunstwerk te integreren in zijn nieuwe gebouw. Voor de toen 76-jarige Vic Gentils was zo’n opdracht omwille van zijn gezondheidstoestand niet meer haalbaar. Toch wou het Vlaams Parlement de Waaslander graag een ereplaats geven in zijn kunstcollectie. Daarom kocht het twee al bestaande kunstwerken aan, namelijk Metamorphosis II en Omagio a Boccioni. Deze assemblages kregen een vaste plaats in het leessalon van de Anna Bijnszaal. Twee jaar later overleed Vic Gentils aan de gevolgen van een slepende hartkwaal, die hem al sinds zijn hartaanval van 1972 parten had gespeeld.

Gentils was een van de eerste naoorlogse kunstenaars in Vlaanderen die aansluiting zocht bij de internationale kunstscène. In 1958, het jaar waarin de Expo in Brussel de blikken van ons land tot een mondiale schaal verruimde, richtte Vic Gentils samen met onder andere Paul Van Hoeydonck de groep G58 op, met het Antwerpse Hessenhuis als uitvalsbasis en de avant-gardekunst uit de hele wereld als inspiratiebron.

Gentils, die in Pablo Picasso zijn grote voorbeeld als schilder erkent, wordt in de jaren zestig een pionier van de assemblagekunst. In tegenstelling tot andere assemblagekunstenaars die vinden dat om het even welk materiaal zich moet kunnen lenen voor een kunstwerk, selecteert hij de componenten van zijn sculpturen gevoelsmatig. Zijn voorkeur gaat uit naar ambachtelijk vervaardigde houten voorwerpen, bijvoorbeeld hoedenmallen, pianotoetsen en trapleuningen.

Hoewel hij in drie dimensies werkt, blijft Gentils zichzelf een schilder noemen. Zijn assemblages hebben dan ook een uitgesproken picturaal karakter met een aan de schilderkunst ontleende ritmiek, kleurenpatroon en vormopbouw. Het geheel van de assemblage oogt door zijn vorm vaag menselijk, wat ook wordt ondersteund door onderdelen die aan lichaamsdelen herinneren, zoals gedraaide tafelpoten.

In later werk als Metamorphosis II grijpt Gentils echter terug naar een meer abstracte, kubistische benadering. Metamorphosis II is een assemblage van houten voorwerpen op een ronde sokkel. De onderdelen zijn gepolychromeerd, m.a.w. van verschillende kleuren voorzien, zoals zilvergrijs, dieprood, vaalgeel en lichtblauw. De kleuren bezorgen het geheel een sterk harmonisch karakter. De losse elementen van de assemblage zijn verstrengeld tot een stabiele compositie. Op die manier verwijst de assemblage naar de evenwichtige wisselwerking tussen natuurkrachten. Ook de titel verwijst naar een natuurlijk proces, namelijk de metamorfose, de organische gedaantewisseling.


 
 
 
Omagio a Boccioni
Omagio a Boccioni
1986
hout op sokkel, gepolychromeerd
74 X 40 X 35 cm

 

Doorheen zijn lange carrière heeft Vic Gentils regelmatig hommages gebracht aan grote kunstenaars. Zo heeft hij onder anderen Van Eyck, Permeke, Rubens en Ensor als belangrijke invloeden geciteerd. Hij eert zijn voorbeelden zonder ze als heiligen op een voetstuk te plaatsen. De hommages bevatten de nodige relativerende humor, maar ook veel respect voor de artistieke stijl van de geëerde, die Gentils in zijn eigen esthetiek inbedt. Het bekendste voorbeeld is de hommage aan Ensor, die twee jaar voor deze Omagio a Boccioni tot stand kwam.

Omagio a Boccioni is een eerbetoon aan de Italiaanse schilder en beeldhouwer Umberto Boccioni, een belangrijke voortrekker in de futuristische kunst. Het futurisme is een artistieke stijl uit het begin van de 20ste eeuw. Ze vertrekt vanuit de vaststelling dat de bestaande kunststijlen, waaronder het impressionisme, één heel belangrijk aspect van de realiteit over het hoofd zien, namelijk de beweging. De futuristische kunstenaars beelden bewegende voorwerpen af door hun verschillende onderdelen uit elkaar te halen, omdat ze elk op een ander tijdstip van hun beweging worden gesitueerd. Een gevolg is dat het bewegende voorwerp gefragmenteerd in vlakken wordt weergegeven, waardoor er een verwantschap bestaat tussen futurisme en kubisme, een belangrijke invloed in het werk van Gentils.

Gentils vertaalt de dynamiek van Boccioni’s beeldhouwwerk naar zijn eigen assemblagekunst. Waar Boccioni de beweging suggereert door de verschillende lagen van een bronzen beeld telkens wat meer naar voren te schuiven, volgt Gentils met zijn typische houten voorwerpen een vergelijkbare werkwijze. Zo helt het geheel schuin naar voren, op een manier die herinnert aan Boccioni’s bekendste kunstwerk Unieke vormen van continuïteit in de ruimte.