logo Vlaams Parlement

Philip Aguirre y Otegui
Yves Beaumont
Charif Benhelima
Fred Bervoets
Guillaume Bijl
Dirk Braeckman
Koen Broucke
Jan Burssens
Jan Carlier
Chantal Chapelle
Laurent Cruyt
Walter Daems
Bert De Beul
Felix De Boeck
Berlinde De Bruyckere
Gilbert Decock
Raoul De Keyser
Peter De Koninck
Ronny Delrue
Gaston De Mey
Denmark
Eddy De Vos
Sam Dillemans
Hugo Duchateau
Fred Eerdekens
Jan Fabre
Filip Francis
Vic Gentils
Jef Geys
Geert Goiris
Ado Hamelryck
Hugo Heyrman
Luc Hoenraet
Philip Huyghe
Renaat Ivens
Irene Judong
Marie-Jo Lafontaine
Jozef Legrand
Charlotte Lybeer
Pol Mara
Joris Minne
Panamarenko
Luc Peire
Joaquim Pereira Eires
Rik Poot
Arne Quinze
Roger Raveel
Pjeroo Roobjee
Paul Sochacki
Piet Stockmans
William Sweetlove
Gilbert Swimberghe
Yvan Theys
Monique Thomaes
Narcisse Tordoir
Guy Van Bossche
Camiel Van Breedam
Hans Vandekerckhove
Philippe Vandenberg
Koen van den Broek
Marc vanderleenen
Ludwig Vandevelde
Rinus Van de Velde
Maxime Van de Woestyne
Fik van Gestel
Paul Van Gysegem
Paul Van Hoeydonck
Jan Van Imschoot
Anne-Mie Van Kerckhoven
Dan Van Severen
Hilde Van Sumere
Pieter Vermeersch
Mark Verstockt
Liliane Vertessen
Woods

Yves Beaumont

° Oostende 1970
Woont en werkt in Oostende

Woods
2007
houtskool op papier
100 X 80 cm (4 ex.)

Wie zich spontaan een beeld vormt van hedendaagse kunst, zal mogelijk niet meteen een landschapsschilderij voor ogen hebben. Yves Beaumont toont echter aan dat een landschapsschilder pur sang ook in de kunstscčne van de 21ste eeuw allesbehalve uit de toon hoeft te vallen.

In de traditionele, door de romantiek gekleurde opvatting heeft een landschap steevast een emotionele conotatie: bijvoorbeeld rustgevend, dreigend, somber, idyllisch. De impressionistische landschapsschilder focuste zich dan weer op de waarneming zelf, zonder daarbij echter de emotionele geladenheid overboord te gooien. Maar een romantisch beeld schetsen is niet de enige of eerste bedoeling van Yves Beaumont. Zoals zijn generatiegenoten is hij vooral geďnteresseerd in de hedendaagse beeldcultuur, en becommentarieert hij niet zozeer datgene wat hij afbeeldt als de manier waarop dit onderwerp gestalte krijgt.

Zo wordt het landschap zelfs een bij uitstek hedendaags thema. Al heeft de avantgardekunst het onderwerp enkele decennia grotendeels links laten liggen, de landschappen blijven wel alomtegenwoordig in onze beeldcultuur, gaande van rustieke schilderijen in huiskamers over posters en vakantiekiekjes tot bureaubladen van pc’s en gsm’s. Een gigantische inspiratiebron dus om binnen een zeer vertrouwd thema de relatie tussen afbeelding en werkelijkheid te bestuderen. Precies daarom vertrekt Beaumont niet rechtstreeks van de natuurwaarneming maar baseert hij zijn schilderijen op fotografische momentopnames.

Uiteraard streeft de kunstenaar niet naar een waarheidsgetrouwe kopie van de oorspronkelijke afbeelding, maar zal hij al schilderend de mogelijkheden aftasten die de foto biedt. Wat de landschappen daardoor aan herkenbaarheid verliezen, winnen ze aan interpretatiemogelijkheden. De schilder stuurt de toeschouwer weg van een al te gemakkelijke één op één interpretatie. Door bewust op zoek te gaan naar een zekere abstractie, treedt ook een sublimatie op en krijgt het landschap een plaats in een universele vormentaal die losstaat van de concrete context.

Vergeleken met generatiegenoten die eveneens meer in de beeldvorming dan in het afgebeelde zijn geďnteresseerd, is bij Beaumont de afstand tot de oorspronkelijke realiteit minder absoluut. Ondanks de vervaging en de abstractie blijven de landschappen duidelijk als zodanig herkenbaar. Het onderwerp leent zich daar ook toe, omdat het publiek al gewoon is dat landschapfoto’s of schilderijen kunnen vervagen door mist of invallende duisternis, of bijvoorbeeld een vervorming bevatten via de reflectie in water. Hoewel minder uitgesproken dan bij de romantische schilders van weleer, is de oorspronkelijke gevoelswaarde van pakweg weidsheid, monumentaliteit of grilligheid nooit helemaal afwezig in de wereld zoals Yves Beaumont ze weergeeft. In zijn studie over de relatie tussen het afgebeelde en de afbeelding is er ook een plaats voor de emotionele conotaties die landschappen onvermijdelijk meebrengen, omdat die nu eenmaal integraal deel uitmaken van die relatie.